Mustafa ÇAKIR

Son haftalarda Samsunspor’da ciddi kırılmalar yaşanıyor. Teknik direktör, genel koordinatör, büyük beklentilerle transfer edilen futbolcularla yollar ayrılıyor.

Taraftar ya da spor kamuoyu da daha çok bu değişikliklerle meşgul. Lakin ben bugün yaşanan toz bulutunun içinde kaybolan başka bir detayı sizlerle paylaşacağım.

Samsunspor bugün kimseden yöneticisi dahil para istemeyen bir kulüp. Ödeme gününde faturalar tıkır tıkır ödeniyor.

Geçmişte Hasbi Menteşoğlu ve İsmail Uyanık dönemi de böyle imiş.

BankAsyalı yılları hatırlayın her deplasman Samsunsporlu yöneticilerin kabusuydu. Ulaşımdan, konaklamaya ve malzemesine kadar her maliyet, valilik, belediye, işadamları üçgeninde büyük zorluklarla elde edilen gelirlerle karşılanıyordu. Adeta şehrin spordaki ve sosyal hayattaki tek lokomotifi ‘el açar’ durumdaydı. Kimi Başkanlar kurumların kapısında beklerlerdi.

Bugün Samsunspor Kulübü, Belediye, Valilik ve İşadamları üçgenini bırakın kendi yönetiminden bile borç ya da bağış almadan bütün giderlerini karşılıyor. Kimi Kulüp gelirleriyle kimi ise Kazım Yılmaz’ın şahsi parasıyla. Bugün Kazım Yılmaz’ın çıkarıldığı yolda yan çizmemesi önemliydi. Öyle de yaptı. Dik dururken diklenmemesi de başka bir takdir gerektiriyor.

Diyebilirsiniz ki, “veriyorsa borç veriyor, bağış yapmıyor!” Samsunspor’a katkı sağlayanlar verdiği her kuruşu kayda geçirtip sonra tahsil etmedi mi? -Birkaç kadirşinas işadamı dışında… - Öyleyse ihtiyaç anında vermek, verebilmek önemli. Kasadan nakit parayı çıkarıp verenleri unutmadık, unutulmayacaktır da… İstemek ne kadar zor ise vermek de o kadar… Verenleri takdir etmek lazım.

Bugün Kulüp’ün el açtırılmadan maddi ihtiyaçlarının karşılanması gerekiyor onu da Kazım Yılmaz yapıyor.

Bu nedenle Kazım Yılmaz’ın kaybetmesi için Samsunspor’un sportif başarısızlığına sevinmek büyük talihsizlik. Samsunspor’un başarısı için elden gelenin esirgenmemesi gerektiğini yüksek sesle dillendiriyorum. Zira, “Yılmaz zarar görsün” diye kaybeden takım, bizim. Futboldaki imajı bozulan şehirde de biz yaşıyoruz.

Geçen yıl üflenen ruha muhtacız. Bir yiğit elbet çıkar ya da mevcutlar o kudreti mutlaka bulur. O başka bir konu.

Samsunspor, bugün sportif başarısızlığı nedeniyle belki Kazım Yılmaz’a eksi yazıyor. Ancak, zaman geçip yaşananların duygusal çöküntüsü tamir edilince Kazım Yılmaz’ın Samsunspor Başkanlığı döneminde Kulüp’e el açtırmaması takdirle anılacaktır. Yılmaz, bugün bulunduğu görevin sorumluluğunu yerine getiriyor. Yoksa işler kötüye gitmeye başlayınca bunca yıpranmayı göze almayıp “al atını ver tımarımı” diyebilirdi.

Samsun’da bir taşı oynatan herkesi alkışlamak gerekir. Bazen iyi niyet yetmez ama iyi niyeti de görmemek gerekmez. Kantarın topuzunu iyi ayarlamalı. Kaş yaparken göz de çıkarılmamalı. İşini gücünü bırakıp psikolojik mücadelenin içine giren bir işadamına biraz fazla yükleniliyor sanki…

Sportif başarıya hasret kaldıysak da gemiyi bir şekilde yüzdermesini alkışlıyorum. Düşünün bir kere, sportif başarısızlığın yanında maddi çöküntüyü. Korkunç değil mi? Sonra her şeye malzeme yapıyorlar bütün değerleri…

Samsunspor’u düzlüğe çıkarana kadar Kulüp’ü yalnız bırakmayacağını açıklaması da Samsun’un yetiştirdiği işadamına yakışır bir tavır.

Zor günler geçiren takımın küme düşmesiyle sadece Kazım Yılmaz değil, hepimiz tenzili rütbe alacağız.